جديد به كار رفته ، دو دسته‌اند : يك دسته ، الفاظى است كه كثير الاستعمال بوده و همه‌روزه يا همه‌ساله ، مسلمين با اين الفاظ و معانى جديد سروكار داشتند ( كالصلاة و الصوم و السجود و الركوع و . . . ) يك دسته ، الفاظى كه كثير الاستعمال نبوده يا اصلا استعمال نشده ( كالوجوب و الندب و الكراهة و . . . ) حال ، نسبت به دستهء اول بگوييم ، حقيقت شرعى ثابت است چون بسيار بعيد است كه پس از گذشت 23 سال ، باز هم حقيقت نشود ؛ اما به وضع تعينى نه تعيينى . دربارهء دستهء دوم بگوييم ، حقيقت شرعى ثابت نيست ، بلكه حقيقت متشرعه ثابت است . و همين قول به تفصيل ، نظر صاحب قوانين هم در صفحهء 36 هست : « و الذى يظهر من استقراء كلمات الشارع ان مثل الصلاة و الصوم و الزكاة و الحج و الركوع و السجود و نحو ذلك قد صارت حقايق فى صدر الاسلام . . . و اما مثل لفظ الوجوب و السنة و الكراهة و . . . فثبوت الحقيقة فيها من كلامهما و من بعدهما ايضا محل تأمل فلا بد للفقيه من التتبع و التحرى و لا يقتصر و لا يقلد » . صحيح و اعم از ملحقات مبحث حقيقت شرعى ، مبحث صحيح و اعم است . « 1 » حال بحث در اين است كه آيا الفاظ عبادات ( از قبيل صلاة ، صوم ، حج و . . . ) و الفاظ معاملات ( از قبيل نكاح ، طلاق ، بيع و . . . ) براى خصوص عبادت و معاملهء صحيح وضع شده‌اند و يا براى اعم از صحيح و فاسد ؟ در اينجا در دو مقام بحث مىشود : 1 . دربارهء عبادات ، 2 . دربارهء معاملات . اما دربارهء عبادات ، سه مطلب مورد بحث است : 1 . بيان مقدمات بحث ،

--> ( 1 ) . جهت الحاق : پس از اينكه معلوم شد كه استعمال اين الفاظ در معانى شرعى ، به توسط شرع بوده ، حال يا به نحو حقيقت در عصر خود شارع يا به صورت مجازى كه بعدها حقيقت شده و وضع تعينى پيدا كرده ، بحث مىشود كه آيا شارع ، اين الفاظ را براى خصوص معانى صحيح وضع كرده و يا استعمال كرده است ؟ يا در اعم از صحيح و فاسد وضع كرده يا استعمال كرده است ؟ پس متفرع بر مبحث قبل است .